دانلود موسیقی متن فیلم روز افشاگری Disclosure Day ساخته جدید جان ویلیامز

دانلود موسیقی متن فیلم روز افشاگری Disclosure Day ساخته جدید جان ویلیامز John Williams

John Williams - Disclosure Day Soundtrack Download

فیلم جدید استیون اسپیلبرگ با عنوان «روز افشاگری» (Disclosure Day)، با حضور ستارگانی همچون امیلی بلانت و کالین فرث، یکی از مورد انتظارترین آثار امسال است که مرزهای ژانر علمی-تخیلی و تریلر سیاسی را جابه‌جا می‌کند. داستانی پرتنش درباره افشای حقیقتی بزرگ از سوی یک متخصص امنیت سایبری و یک هواشناس، که به فراری دلهره‌آور از دست دولت منجر می‌شود.

اما ستاره پنهان این پروژه، موسیقی متن مسحورکننده آن است. جان ویلیامز، اسطوره موسیقی فیلم، باری دیگر با اسپیلبرگ همکاری کرده تا فضایی ماورایی و در عین حال اضطراب‌آور خلق کند. این آلبوم که شامل ۱۶ قطعه و به مدت ۶۴ دقیقه و ۴۰ ثانیه است، سفری شنیداری را روایت می‌کند که از تعلیقِ «chase» تا اوجِ حماسی «celestial» را در بر می‌گیرد.

این موسیقی متن که در تاریخ ۱۲ ژوئن به‌صورت دیجیتال توسط Back Lot Music و به‌صورت فیزیکی توسط Mondo عرضه خواهد شد، بدون شک یکی از ماندگارترین آثار ویلیامز در سال‌های اخیر خواهد بود؛ اثری که به خوبی ترسِ از ناشناخته‌ها و وزنِ سنگینِ یک حقیقت پنهان‌شده را به تصویر می‌کشد. طرفداران موسیقی فیلم بی‌صبرانه منتظرند تا «روز افشاگری» را نه تنها بر پرده سینما، بلکه در گوش‌هایشان تجربه کنند. 

همچنین این مطالب را مشاهده کنید:

دانلود موسیقی متن فیلم افشاگری (Disclosure) اثری از · 13 بهمن 1396

گزیده ای از موسیقی های ساخته ی جان ویلیامز برایجان ویلیامز · 17 آذر 1390

دانلود موسیقی فیلم لینکلن Lincoln ساخته ی جان ویلیامزجان ویلیامز · 24 دی 1396

بررسی موسیقی متن فیلم روز افشاگری Disclosure Day ساخته جان ویلیامز | سی امین همکاری اسپیلبرگ و ویلیامز

 لیست قطعات آلبوم:

1. listen… (4:08)
   2. memory… (4:07)
   3. dive… (4:37)
   4. chase… (2:14)
   5. believe… (3:35)
   6. in vivo… (2:49)
   7. negotiation… (3:25)
   8. empathy… (2:24)
   9. celestial… (6:50)
   10. unseen… (3:09)
   11. kcxe… (5:56)
   12. signs… (2:37)
   13. home… (3:37)
   14. caught… (5:56)
   15. disclosure… (4:22)
   16. reprise… (4:54)

بازگشت به اعماقِ ذهن: نگاهی به موسیقی متن جدید جان ویلیامز

جان ویلیامز، استاد بلامنازعِ موسیقیِ سینمایی، بار دیگر با اثری جدید ما را به سفری دعوت کرده است که نه با شکوهِ تم‌های حماسیِ گذشته، بلکه با پیچیدگی‌های روان‌شناختی و فضاسازی‌های انتزاعی‌اش مخاطب را درگیر می‌کند. موسیقی متنِ جدید او، فراتر از یک همراهیِ صرف با تصویر، تجربه‌ای شنیداری است که از کلیشه‌های رایج آثار اخیر او فاصله می‌گیرد.

ساختار و فرم: فرار از تکرار

برخلافِ آثارِ متراکمِ تماتیکِ او در دو دهه‌ی گذشته، ویلیامز در این اثر به الگویی از “جریان سیال ذهن” بازگشته که یادآورِ سبکِ خلاقانه‌ی او در اواسط دهه‌ی ۲۰۰۰ است. در اینجا، تم‌ها نه به صورت قهرمانانه، بلکه به مثابه‌ی سایه‌هایی گذرا ظاهر می‌شوند؛ حضوری کم‌رنگ اما تأثیرگذار (به ویژه تم “Listen…” که به زیبایی در تار و پودِ موسیقی تنیده شده است). این تصمیم هوشمندانه، به موسیقی اجازه می‌دهد تا به جای تحمیلِ یک ملودیِ به‌یادماندنی بر مخاطب، او را در اتمسفرِ گنگ و مرموزِ فیلم غرق کند.

بافت صوتی و ارکستراسیون

بخش بزرگی از این موسیقی متن بر پایه‌ی تعلیق بنا شده است. ویلیامز در اینجا با تکیه بر سازهای زهی و برنجی، فضایی خلق کرده که گاه در خلوتِ خود فرو می‌رود و گاه به خروشی سنگین بدل می‌شود. استفاده از سینتی‌سایزرها در کنارِ هارپ و سازهای بادی چوبی، بافتی “دیگرگونه” و مدرن ایجاد کرده که در لحظاتی، یادآورِ امضای صوتی الکساندر دسپلا (در استفاده از نبض‌های باس) است. اما آنچه این موسیقی را از کارهای مشابه متمایز می‌کند، بخش‌های مرثیه‌وار و رؤیایی آن است؛ قطعاتی که گویی از فیلترِ سینمای متفکرانه‌ی ترنس مالیک عبور کرده‌اند. قطعه‌ی “Celestial…” در این آلبوم، درخشان‌ترین نقطه‌ی این پیوند میانِ سنتِ ارکسترال ویلیامز و فضای انتزاعیِ جدید است که مخاطب را ناخودآگاه به یادِ نوستالژیِ لطیفِ A.I. می‌اندازد.

حسی فرازمینی

نکته‌ی کلیدی در این اثر، نوعی “گسستگی” عامدانه در ساختارِ موسیقی است. گویی ویلیامز در لحظه‌ی خلقِ این قطعات، ارتباطش را با جهانِ مادی قطع کرده و به سطحی از آگاهیِ اخروی دست یافته است. این همان حسی است که در آثارِ متأخرِ انیو موریکونه (مانند La corrispondenza) به وفور یافت می‌شد؛ موسیقی‌ای که به جای “تفسیرِ” صحنه، “بودنِ” در یک فضای ماورایی را دیکته می‌کند.

جمع‌بندی

این اثر شاید آن “فینال بزرگ” و حماسی نباشد که برخی طرفدارانِ متعصبِ ویلیامز در انتظارش بودند، اما دقیقاً همان چیزی است که سینمایِ امروز به آن نیاز دارد: موسیقی‌ای که صبور است، درگیرکننده است و نیازمندِ شنیدنی عمیق. این موسیقی، اثری نیست که با یک بار شنیدن در ذهن حک شود، بلکه همچون موجودی زنده، با هر بار گوش دادن و دیدن در متن فیلم، لایه‌های جدیدی از معنا را برای مخاطب آشکار می‌کند.

توصیه: این آلبوم را در یک اتاق تاریک و با دقتِ کامل بشنوید؛ اینجا سکوت‌ها به اندازه‌ی نت‌ها اهمیت دارند.